Mijn Superkracht.nl

17
02
2015

Begin (maart 2010)

Terwijl ik in de keuken met een zwetend hoofd boven de pannen hang, zie ik vanuit mijn ooghoek Juf uit groep twee onze tuin inlopen. ‘O jee’, denk ik, ‘wat heeft Tijs uitgespookt?’

Mijn man is ook al thuis. Hij doet de deur open en vraagt Juf binnen. Ondertussen zet ik het fornuis uit. We gaan aan de eettafel zitten en wachten op wat komen gaat.

Juf begint aarzelend: ‘Tijs is een hele lieve, sociale jongen. Hij is altijd vrolijk en helpt iedereen.’

‘Oke’, denk ik, ‘kom maar op met het slechte nieuws.’

‘Maar er is iets waar ik niet de vinger op kan leggen,’ gaat Juf verder. Juf is een ouwe rot in het vak en loopt al heel veel jaren mee. Mijn man en ik kijken elkaar aan. Onze onzekerheid en misschien wel een beetje angst worden weerspiegeld in elkaars ogen.

Juf gaat verder: ‘Tijs heeft heel veel moeite met plaatjes ordenen. Hij kan ze niet op de juiste volgorde leggen. Hij maakt er soms zo’n potje van, dat het laatste plaatje vooraan ligt.

‘Kun je een voorbeeld geven?’ vraagt mijn man meteen. En juf geeft het volgende voorbeeld:

Kind trekt jas aan / Pakt hondenriem / Loopt buiten met hond / Hond poept / Kind trekt jas uit

Volgorde van Tijs:

Kind trekt jas uit / Pakt hondenriem / Loopt buiten met hond / Kind trekt jas aan / Hond poept

Ook begrippen als meer, minder, onderste, bovenste, middelste vind Tijs erg lastig. Dit is niet nieuw voor me. Wanneer ik Tijs vraag iets te pakken uit het bovenste laatje in de keuken, dan roept hij na een tijdje dat hij het niet kan vinden. Ondertussen ligt alles wat in het onderste laatje ligt verspreid over de vloer.

‘Wat stel je voor?’ vraag ik aan de juf. ‘Kunnen wij thuis oefenen met hem?’

Ze heeft een paar rekenopdrachten die we thuis kunnen oefenen. In de vorm van een spel. Het moet uiteraard wel leuk blijven.

Ze weet ook niet waar we goed aan doen. Tijs nog een jaar laten kleuteren of laten doorstromen naar groep 3. Ze denkt, en hoopt waarschijnlijk, dat Tijs een laatbloeier is. Wij zien hem eigenlijk ook niet nog een jaar in groep 2 zitten. We spreken af dat we de ontwikkelingen in de gaten houden en dat we met de Juf van groep 3 een nauw contact zullen onderhouden.

Juf gaat weg ons achterlatend met een onzeker gevoel. Dan komt ons kind thuis van een middag spelen bij een vriendje. Een vrolijke wervelwind waait door ons huis. Ik kijk naar mijn zoon. Hij moest eens weten wat er net besproken is…

Na het eten teken ik, tot grote hilariteit van Tijs, de plaatjes van het kind dat met de hond buiten loopt. Tijs legt ze zonder te aarzelen in dezelfde volgorde als op school. Consequent is hij wel!

‘Waarom leg je ze in deze volgorde neer?’ vraag ik.

‘Nou’, zegt Tijs, ‘weet je nog dat we een keer op bezoek waren bij die mensen met die hond? Toen was ik vergeten om mijn jas weer aan te trekken, toen we buiten liepen om de hond uit te laten.’

Ik begin het te begrijpen, denk ik. Tijs heeft de plaatjes letterlijk betrokken op een situatie waarin hij zelf de hoofdrol speelde. Hij keek daardoor niet meer naar een eventuele logische volgorde.

Ik geef hem een dikke knuffel en fluister in zijn oor dat ik heel veel van hem hou!

 

Door: Aimee Pijl

Aimee schrijft een blog over haar kind, dat beelddenker is. Er zijn meer beelddenkers dan we beseffen. En er is nog te weinig over bekend, waardoor ouders en leerkrachten vaak niet weten dat een kind beelddenker is. Met haar blog probeert Aimee ouders te bereiken die hun kind herkennen in haar verhalen, zodat ze weten dat ze er niet alleen voor staan. Een beelddenker is bijzonder. Van haar bijzonder kind krijgt ze veel inspiratie die ze graag wil delen met iedereen die geïnteresseerd is. Meer informatie: http://www.kind-in-beeld.com
Terug