Mijn Superkracht.nl

28
02
2016

Mijn kind heeft hulp nodig. Dat doet wat met mij als ouder.

Lieve vaders en moeders,

Dit blog is anders dan anders. Dit blog schrijf ik als moeder en niet als leerkracht/Remedial Teacher. En dat is toch net even anders. Vooral omdat het persoonlijker is, het gaat over mijn gezin, de “handicap” van mijn zoon Wout en alles wat daarbij komt kijken, inclusief mijn gevoelens. Ik voel me hierdoor kwetsbaar, maar wil dit toch delen. Omdat ik denk dat het voor veel vaders/moeders herkenbaar zal zijn. Bij Maak mij wat wijs! bied ik kinderen (en hun ouders) hulp. Het zijn dus kinderen die hulp nodig hebben, om wat voor reden dan ook. Zo ook mijn zoon, die heeft ook hulp nodig. Dat je kind hulp nodig heeft, dat doet wat met je als ouder.

Wout is geboren met aangeboren staar. Ik hoor je denken: “Staar komt toch alleen bij oude mensen voor?” Dat dacht ik ook, maar niets is dus minder waar. Toen mijn zoon 3 maanden was, werd dit geconstateerd en kwamen we met sneltreinvaart in de medische molen terecht. We mogen niet klagen over hoe het gaat. De eerste jaren ging het super. Afgelopen maanden blijkt zijn zicht toch minder te zijn dan eerder werd gedacht. Wat toch andere zorg vraagt. Wout wordt volgende week 4, dus vanaf dan gaat hij naar school. Hij heeft er zin in, is er ook helemaal klaar voor. Ik zie dat hij er klaar voor is. Heb er ook alle vertrouwen in dat hij het gaat redden op school. Maar hier heeft hij wel hulp bij nodig. De afgelopen maanden heeft Wout de nodige onderzoeken ondergaan, om te kijken hoe zijn zicht is en hoe zijn ontwikkeling verloopt. Wouts zicht wordt nu geschat op 30%, dat betekent dat hij officieel slechtziend is. Het klinkt misschien een beetje gek, officieel slechtziend, maar zo voelt het. Ik durfde/wilde dat woord eerder niet gebruiken, maar nu staat het voor ons echt vast dat het zo is. En stiekem gebruiken we het woord slechtziend de laatste maanden steeds vaker (het maakt wel lekker snel en makkelijk duidelijk wat er aan de hand is). Gelukkig verloopt Wouts ontwikkeling gewoon goed. Om ervoor te zorgen dat dit zo blijft, krijgen we hulp, thuis en op school.

Laat ik voor op stellen dat ik heel blij ben met deze hulp. Wout heeft het nodig en het is geweldig dat het er is. Voor ons, maar zeker ook voor de school. Afgelopen week kwam de ontwikkelingsbegeleider voor het eerst bij ons thuis. We hebben een prettig gesprek gehad, ik geloof dat deze mevrouw (die overigens zelf ook slechtziend is) Wout en ons echt kan helpen/ondersteunen. Maar oei, wat voelt dat echt als er iemand bij je thuis zit, die praat over aanpassingen die nodig zijn voor je zoon. Het eerste wat er dan door je hoofd schiet is: “Dat heeft hij helemaal niet nodig, hij redt het zo ook wel.” Dat werd door deze mevrouw ook bevestigd, hij redt het ook wel, maar alles kost hem wel veel meer energie. Zonder aanpassingen waarschijnlijk te veel energie. Daarnaast kan het zijn dat hij zich daardoor niet ontwikkelt naar zijn mogelijkheden. Goed om dit te horen, we beseffen ons na dit gesprek nog meer dat hij het echt nodig heeft. Maar dit soort momenten komen wel binnen hoor, dat is toch weer even slikken. En ik heb ervaren dat dit soort momenten er regelmatig zijn als je kind iets heeft. Momenten dat je even moet slikken en dat je het weer even een plekje moet geven. Aan de andere kant helpen die momenten ook bij de acceptatie.

We hebben er geen moment over getwijfeld om hulp in te schakelen. Ook al is het voor ons confronterend en heeft Wout er zelf geen zin in (“Ik kan alles zien hoor.”). Want hoe fijn is het als mensen met kennis met je mee kunnen kijken. Je kunnen ondersteunen bij dingen waar je tegenaan loopt. En in de gaten houden of het wel goed gaat met de ontwikkeling van je kind.

Los van dit alles is Wout een geweldig kind! huiswerk plannenHij is altijd vrolijk, enthousiast, actief, hij leert zichzelf Engels, houdt
van stoeien en knuffelen, heeft zich vanmorgen heerlijk uitgeleefd in de speeltuin, is dol op boekjes lezen en zo kan ik natuurlijk nog een hele poos doorgaan. Hiermee wil ik zeggen dat Wout veel meer is dan alleen die ogen die niet goed kunnen zien. Hij is gewoon Wout, mijn zoon, een heerlijk kind. En vaak “vergeet” ik die ogen gelukkig gewoon en zie ik alleen maar Wout.

Nog even terug naar mezelf als Remedial Teacher/leerkracht in plaats van moeder. Zoals ik hierboven al schreef, bij Maak mij wat wijs! komen er ook kinderen (met hun ouders) die hulp nodig hebben. Om de meest uiteenlopende redenen: dyslexie, rekenproblemen, moeite met taal/woordenschat, faalangst, niet weten hoe te leren/plannen, concentratieproblemen enz. En tijdens gesprekken met ouders merk ik regelmatig dat het voor deze ouders soms ook moeilijk is dat hun kind hulp nodig heeft. Maar ik ben zo trots op deze ouders en kinderen dat ze toch hulp zoeken. Want zoals ik hierboven al beschreef, hulp is fijn. En hulp helpt kinderen bij hun ontwikkeling, op welke manier dan ook. Het doel van de hulp die ik bied, is dan ook dat kinderen zich volledig naar hun mogelijkheden kunnen ontwikkelen. Je kunnen ontwikkelen naar je mogelijkheden dat is wat ik Wout en alle andere kinderen gun.

 

Door: Pauline Jonker

Terug