Mijn Superkracht.nl

27
04
2016

Mijn zoektocht (2012)

Na de schoolvakantie wil ik zo snel mogelijk gaan praten met de R.T.-er (Remedial Teacher) van school. Ik raak er steeds meer van overtuigd dat Tijs een beelddenker is. Het is een onderbuik gevoel dat ik niet kan uitleggen aan anderen. En daar ligt ook het probleem voor mij. Ik zie me al zitten tegenover de R.T.-er:  ‘Ik denk dat mijn kind beelddenker is. Kunnen jullie hier iets mee?’ Ik zie haar verbaasde gezicht al voor me. In de ergste gevallen heeft ze nooit van beelddenken gehoord of veegt ze het beelddenken direct van tafel. En dan haar vraag hoe ik erbij kom dat Tijs beelddenker is.

Ik wil dus goed beslagen ten ijs komen en maak een heel dossier aan met zo veel informatie over beelddenken dat ik kan vinden op internet. En daar ligt ook een probleem op de loer. Er zijn, als je eenmaal gaat zoeken, zoveel sites en links over dit onderwerp dat ik op een gegeven ogenblik door de bomen écht het bos niet meer zie. Soms klik ik een link aan, waardoor ik opeens informatie voor mijn neus heb over autisme of hoog sensitiviteit. Ik word daar onzeker van want van een aantal kenmerken van zowel autisme als hoog sensitiviteit herken ik Tijs ook in. Is hij dan misschien toch autistisch? Ik baal van mijn, bijna, obsessieve gedrag om mijn kind in een hokje te willen plaatsen. Waar ik ergens wel een hekel aan heb is het hokjes denken. Ik wil ook niet dat mijn kind een etiket op zijn voorhoofd geplakt krijgt. Maar ondertussen ben ik dat wel aan het doen omdat ik wil dat mijn kind passend onderwijs krijgt. Onderricht op een manier wat wel bij hem binnenkomt. En als dat niet lukt op deze school, dan wordt het een andere school die Tijs wel op de juiste manier kan begeleiden.

Ik kom mezelf in deze zoektocht heel erg tegen: twijfels, onzekerheid en constant dat stemmetje in mijn hoofd dat treiterend zegt dat ik van alles verzin wat er niet is. Toch zet ik door, juist door het onderbuik gevoel wat ik niet kan negeren.

Op de dag dat ik met de R.T.-er van school heb afgesproken loop ik met een knoop in mijn maag rond. Steeds neem ik de map met alle verzamelde informatie in mijn handen en lees, herlees en oefen mijn verhaal die ik vol vuur wil afsteken bij de R.T.-er om haar maar vooral te overtuigen.

Wanneer ik de voordeur achter me dicht trek, voelt het of ik naar de slachtbank geleid word. Met bonkend hart zit ik tegenover haar. Ik probeer mijn ademhaling te controleren door diep uit mijn buik te ademen. Ze kijkt me vriendelijk aan en haar open houding stelt me een beetje gerust. Mijn vechtersmentaliteit komt dan ook naar boven. Dit is mijn kans om haar te overtuigen  en dat ga ik doen ook. Ik heb me niet voor niets zo goed voorbereid, denk ik als ik mijn map met informatie voor me op de tafel zie liggen. Ik haal nog één keer diep adem en begin dan vol vuur aan mijn zo goed voorbereide verhaal. Wanneer ik halverwege ben, zie ik het gezicht van de R.T.-er veranderen van vriendelijk neutraal naar licht geamuseerd. Ze legt haar hand op mijn gebalde vuist .

‘Voordat jij jouw verhaal afmaakt, wil ik je wel duidelijk maken dat ik weet wat beelddenken is. We hebben toevallig een juf die hier in gespecialiseerd is. Net voor de zomervakantie heeft ze een coach-opleiding gevolgd volgens de Ik leer anders methode. Ik wil jou en Tijs met haar in contact brengen.’

Verbouwereerd staar ik haar aan. Hoor ik het nu goed? Hoef ik niet te vechten om serieus genomen te worden? Ik kijk naar de map. De map waar zoveel werk, tijd, onzekerheid en twijfels in verstopt zitten. Dan ontspant mijn lichaam. Ik kan de R.T.-er wel zoenen!

We spreken af dat de beelddenk-juf over een week met Tijs gaat zitten en door middel van een paar ‘testjes’ gaat kijken of Tijs beelddenker is. Als dit positief uitvalt, dan gaan we een plan van aanpak maken. Hij zal dan extra les krijgen van de beelddenk-juf met behulp van het werkboek Ik leer anders.

Kilo’s lichter en bijna huppelend loop ik naar huis. Het is bijna te mooi om waar te zijn!

 

Door: Aimee Pijl

Aimee schrijft een blog over haar kind, dat beelddenker is. Er zijn meer beelddenkers dan we beseffen. En er is nog te weinig over bekend, waardoor ouders en leerkrachten vaak niet weten dat een kind beelddenker is. Met haar blog probeert Aimee ouders te bereiken die hun kind herkennen in haar verhalen, zodat ze weten dat ze er niet alleen voor staan. Een beelddenker is bijzonder. Van haar bijzonder kind krijgt ze veel inspiratie die ze graag wil delen met iedereen die geïnteresseerd is. Meer informatie: http://www.kind-in-beeld.com
Terug